Op 8 oktober kwamen de Asjkenazische Joden in Azerbeidzjan bijeen om te bidden voor de overwinning van het Azerbeidzjaanse leger in de oorlog om Nagorno-Karabach. Ik vind dat alle Joodse gemeenschappen in Azerbeidzjan – berg- en Georgische Joden – zich bij dit gebed moeten aansluiten, schrijft Roman Gurevich op 26 oktober in The Jerusalem Post:

De asjkenazische opperrabbijn Shneor Segal zei: “We houden van ons vaderland Azerbeidzjan. We bidden voor de overwinning en voor de bevrijding van de door de agressor bezette gebieden.


Leugen 1.

Artsakh, of Nagorno-Karabach, is altijd onderdeel geweest van het oudste Christelijke koninkrijk ter wereld, Armenië. 98% van de bevolking is Armeens.

De Armeense kwestie, een verhaal in zeven kaarten


Mijn familie woont sinds het begin van de vorige eeuw in Bakoe. Hoe hebben de Bakoe-joden geleefd? Waarom herinneren ze zich hun stad zo warm? Omdat de Joden daar nooit verschoppelingen waren.

U vindt “Joodse” gedenkplaten en monumenten in Bakoe. Ze zijn opgedragen aan de geniale natuurkundige Lev Landau; aan de leider van het Sovjet-atoomprogramma, driesterrengenoot Boris Vannikov; en aan andere beroemde wetenschappers. Er is een prachtig monument in Bakoe gewijd aan een tankcommandant, de Nationale Held van Azerbeidzjan Albert Agarunov, die in 1992 stierf in een veldslag in Karabach. Een straat waar dit monument staat en een school waar Albert studeerde zijn ook naar hem vernoemd. Op de begrafenis van Agarunov, op verzoek van de familie, lezen zowel een rabbijn als een mullah gebeden. Ik heb slechts een paar eerbetuigingen aan de joodse burgers van Bakoe genoemd. Er zijn er nog veel meer.

Het is bekend dat er in Azerbeidzjan vrijwel geen sprake was van antisemitisme. We zijn samen opgegroeid, met respect voor elkaar, voor onze verschillende religies en tradities.


In tegenstelling tot wat Joden ons in het Westen, waar ze de voormannen van de counterjihadbeweging vormen, wijs proberen te maken om tweespalt te veroorzaken hebben Joden en moslims bijna altijd vreedzaam geco-existeerd. Wat niet vreemd is, want hun religies zijn, op wat kleine verschillen na, nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Dat voert te ver voor hier.

Joden openden de poorten van de Spaanse steden voor de moslims. Joden mochten zelfs islamitische slaven houden in Istanboel. Joden verwelkomden opgelucht Mehmet II “de Veroveraar” in 1453 toen hij Constantinopel innam, en Joden vochten zij aan zij met de moslims om India te veroveren in de grootste genocide ooit, zoals ze nu zij aan zij vechten om de laatste overgebleven Armeniërs te genocideren.


Het is bekend dat er in Azerbeidzjan vrijwel geen sprake was van antisemitisme. We zijn samen opgegroeid, met respect voor elkaar, voor onze verschillende religies en tradities.

Het is belangrijk op te merken dat Azerbeidzjan een trouwe strategische partner van Israël is. We krijgen energieproducten die van vitaal belang zijn voor de ontwikkeling van Israël uit Azerbeidzjan. We hebben samenwerking op verschillende gebieden tot stand gebracht en dankzij de hulp van Azerbeidzjan heeft de Mossad veel operaties tegen de vijanden van Israël kunnen uitvoeren.

{ingekort}

Wat is de houding ten opzichte van Joden in Armenië?

Fern Sidman van The Jewish Voice in New York schreef een artikel met de titel “Armeens antisemitisme steekt weer de kop op”. Daarin zegt ze: “In gegevens die zijn gepubliceerd door het Pew Research Center wordt Armenië genoemd als het minst tolerante ten opzichte van Joden onder 18 landen in Centraal- en Oost-Europa. 32% van de Armeense respondenten zegt zelfs geen joden als medeburgers te accepteren. Dat cijfer is schrijnend, maar eigenlijk niet verrassend.”


Dat is inderdaad niet verassend. De Armeniërs herinneren zich wél wie verantwoordelijk was voor hun genocide. De Joodse Dönmeh Turken:


Volgens de Antisemitisme-index van de [anti-blanke haatorganisatie] Anti-Defamation League is Armenië het meest verzadigd met antisemitisme onder de post-Sovjetlanden, met anti-joodse sentimenten die door 58% van de bevolking worden gedeeld.

“Het typische officiële antwoord op antisemitisme in Armenië is het ontkennen van het bestaan ervan,” schreef Sidman. Het Holocaustherdenkingsmonument in de Armeense hoofdstad Yerevan werd in 2004 en 2005 meerdere malen vernield, maar de politie concludeerde naar verluidt dat het monument “uit zichzelf was gevallen”, en geen enkele ambtenaar veroordeelde de incidenten publiekelijk.


Waarom zouden ze, als Israël hardnekkig weigert de Armeense genocide zelfs maar te erkennen en in de VS jarenlang gelobbyd heeft om de VS daar ook van te weerhouden.

Armeniërs mogen zelf weten wat ze in hun land vernielen. Het is een andere zaak dat Israël Armeense kerken vernielt in Jeruzalem, omdat dat wel onder werelderfgoed valt, en Joden Armeense priesters bespugen.

Jeruzalem – Christenen willen dat Joden ophouden hen te bespugen

Israëlische rechtbank overhandigt kerkelijke eigendommen aan rechtse kolonisten

Kerk waar Jezus het wonder verrichtte van het voeden van 5.000 mensen in brand gestoken en bedekt met Hebreeuwse Grafitti (2015)

Vernietiging en ontheiliging van christelijke heilige plaatsen na 1948 in Israël

Orthodoxe Joodse jongeren verbranden Nieuwe Testamenten in Or-Yehuda


Meer dan dat, schreef de Amerikaanse rabbijn Israël Baruk over het gecoördineerde optreden van de Armeense studentenorganisaties van de Verenigde Staten. Hij schreef op de website van The Times of Israel over campagnes op verschillende universiteiten in het land om Israël te boycotten en te weigeren er mee samen te werken.


Dat is een vreedzame manier om te protesteren en valt niet te vergelijken met de levering aan Azerbeidzjan van illegale clusterbommen door Israël en kamikaze-drones. Israël levert 60% van het wapentuig van de islamitische Christenslachters.


“Gewelddadige vooroordelen tegen Joden en diep antisemitische acties in Armenië zijn een langdurige crisis,” schreef Baruk, “ondanks een absoluut gebrek aan publieke bewustwording van dit feit, met name in de Verenigde Staten. Het is voor de meesten praktisch onbekend dat het Armeense antisemitisme een belangrijke rol heeft gespeeld in Hitlers ‘Endlösung’, met name toen 20.000 Armeense nazi-medewerkers een handje hielpen door joden en andere ‘ongewensten’ achter het Duitse leger op te pakken”.


Meer dan 100.000 Joden vochten in Hitler’s leger. Dus wat wil je eigenlijk zeggen?

En dit zijn de top-10 Joodse nazi-collaborateurs.


De leiders van die collaborateurs waren Gen. Dro en Gen. Njdeh, die beide worden geprezen als nationale helden in het huidige Armenië.


De Joden die 6 miljoen Duitsers wilden vergiftigen worden in Israël ook geëerd als helden. Dus wat wil je nu eigenlijk zeggen?


“De cijfers liegen niet,” concludeert Sidman.


Daar sluit ik me van harte bij aan.


Wat zien we vandaag van Israël?

Aan de ene kant is er Azerbeidzjan, waar we nooit noemenswaardig antisemitisme hebben gehad; dat voorziet in de vitale energiebehoeften van Israël; dat Israël helpt bij de bestrijding van zijn vijanden in de regio; en dat vandaag de dag op zijn soevereine grondgebied vecht om de indringers te verdrijven.

Aan de andere kant is er Armenië, een land dat een sterke strategische alliantie met Iran heeft opgebouwd; dat nazi-collaborateurs viert als nationale helden; dat het hoogste niveau van antisemitisme in Europa heeft; dat illegaal het grondgebied van een naburige staat in beslag heeft genomen en bezet heeft; en dat civiele doelen bombardeert om een conflict op grotere schaal uit te lokken.


Wat een chutzpah.

Er waren meer Joden die met de nazi’s samenwerkten. Over illegaal grondgebied bezetten zullen we het maar niet hebben. Israel bombardeert dagelijks buurland Syrië.

Israel levert illegale munitie aan de Azerbeidzjaanse Christenslachters en Joden bidden samen met de moslims voor de overwinning op de oudste Christelijke natie.

Als Joden vrede willen zouden ze eens op moeten houden overal ter wereld landen en volkeren tegen elkaar op te zetten en oorlog te voeren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here