In een artikel in de New Yorker van augustus 2018 vraagt Elizabeth Kolbert: “Is de huidige donorklasse problemen aan het oplossen of nieuwe aan het creëren?” Kolbert beschrijft een vorm van liefdadigheid die erop gericht is die mensen niet alleen wil helpen, maar hen ook wil ‘verbeteren’. Deze ‘verbetering’ sluit natuurlijk aan bij de specifieke visie van de donateur op wat verbetering inhoudt. En de mensen die verbeterd moeten worden, worden als kinderen behandeld – voor wie de donor natuurlijk mag beslissen wat het beste is, schrijft Jennifer Bilek in The American Conservative.

Kolbert beschrijft hoe deze vorm van schenken uitbuiting wordt. We zouden eraan kunnen toevoegen: niet alleen uitbuiting, maar elite-gedreven, social engineering in het eigen belang. We zien deze kenmerken op briljante wijze terug in de filantropie achter de moderne holebi-beweging.

De homorechtenbewegingen en -organisaties die tijdens de Amerikaanse seksuele revolutie in de jaren zestig ontstonden, vertonen weinig gelijkenis met de gigantische LGBT-NGO’s die vandaag de dag actief zijn. Wat begon als steun aan de basis voor de wettelijke en sociale acceptatie van relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht is veranderd in een poging tot volledige sociale transformatie, met de toevoeging van een fetisj van volwassen mannen, bekend als transseksualiteit, aan het LGBT-regenboogspandoek voor mensenrechten. Samen met de rebranding van transseksualiteit als transgenderisme, heeft deze beweging ook met succes stoornissen van seksuele ontwikkeling gekoloniseerd en gebruikt, ook wel bekend als intersekse-aandoeningen, om haar agenda te sturen. We hebben een lange weg afgelegd sinds Stonewall.

Misschien wel het meest verraderlijke idee dat vandaag de dag onder de LGBT-vlag wordt geopperd, is het amorfe concept van “genderidentiteit”. Genderidentiteit verwijst naar de manier waarop mensen zichzelf zien met betrekking tot sociaal geconstrueerde stereotypen over sekserollen. Maar het is niet alleen een beschrijvende term; het is ook prescriptief – men heeft volgens voorstanders het recht om anderen te dwingen de gekozen identiteit te erkennen. En men heeft het recht om zijn lichaam medisch te veranderen, zodat het beter aansluit bij zijn genderidentiteit. Gezien het feit dat de farmaceutische lobby de grootste is in het Congres, en gezien het feit dat enkele van de belangrijkste filantropen achter de moderne LGBT-beweging nauwe banden hebben met Big Pharma, is deze medische component belangrijk om op te merken.

De “genderidentiteit” en de “transgender”-ideologie zijn niet meer dan tien jaar geleden in het Westerse cultuurlandschap ontstaan, maar ze hebben zich met de snelheid en de heftigheid van de SARS COVID-pandemie over de hele wereld verspreid – en ze hebben bijna net zoveel ravage aangericht. Toch zijn de enorme veranderingen die we al hebben gezien op het gebied van taal, wetgeving, medische en misdaadstatistieken, veiligheidszones voor vrouwen, sport, prestaties en onderwijskansen, de medicalisering van gezonde kinderlichamen en K-12-curricula niet gedreven door het enthousiasme van de bevolking. Integendeel. Ze werden gedreven door de filantropische financiering van miljardairs die zelf geïnvesteerd hebben in de grootste begunstigden van deze radicale ideologie: Big Pharma. Veel van de belangrijkste filantropen achter de transgender- en genderidentiteitsbewegingen maken enorme winsten door de dissociatie van het lichaam en de commercialisering van het menselijk geslacht in medische identiteiten.

Neem Martine Rothblatt (Joods), een zelfbeschreven transseksueel en transhumanist die als eerste individu een juridisch document heeft opgesteld dat het idee ondersteunt dat gevoelens van dissociatie van onze gender normaal zijn. Dit juridische document, dat later de International Gender Bill of Rights zal worden, normaliseert de dissociatie van het lichaam wettelijk. Rothblatt werd later de best verdienende CEO in de biofarmaceutische industrie en gebruikte zijn geld en invloed om de ideologie en de normalisering van het transgenderisme te promoten. Hij gelooft dat seksueel dimorfisme moreel gelijkwaardig is aan de Zuid-Afrikaanse apartheid en ontmanteld moet worden.

Jennifer Pritzker (Joods) heeft samen met zijn familie, een van de rijkste van de Verenigde Staten, enorme sommen geld in Amerikaanse instellingen geïnvesteerd om het concept van lichaamsdissociatie onder het eufemisme van “genderidentiteit” te bevorderen. De familie Pritzker heeft grote investeringen gedaan in het medische industriële complex.

In 2000 richtte een andere miljardair, Jon Stryker (Joods), erfgenaam van een medisch bedrijf van meerdere miljarden dollars, een andere mammoet LGBT NGO op, de Arcus Foundation. Stryker creëerde zo’n wereldwijde golf van filantropische financiering met de aandelen van zijn medische corporatie dat hij een andere organisatie moest oprichten om dit alles bij te houden. In 2006 financierde Arcus de oprichting van MAP, oftewel Movement Advancement Project, om het complexe systeem van belangenbehartiging en financiering te volgen dat zich al had ontwikkeld als een manier om genderidentiteit en transgenderideologie in de cultuur te verankeren.

Arcus zet elk jaar miljoenen filantropische dollars in om de genderidentiteit en de transgenderideologie in het Amerikaanse recht te filteren via hun training van leiders in politiek activisme, politiek leiderschap, transgenderrecht, godsdienstvrijheid, onderwijs en burgerrechten. Enkele van de favoriete organisaties zijn het Victory Fund, het Center for American Progress, de ACLU, de Council for Global Equality, het Transgender Law Center, Trans Justice Funding Project, OutRight Action International, Human Rights Watch, de Verenigde Naties, Amnesty International en GLSEN. In feite heeft Arcus meer dan 58,4 miljoen dollar gegeven aan programma’s en organisaties die alleen al tussen 2007 en 2010 LGBT-gerelateerd werk deden (het is veel meer dan dat nu), waardoor het de grootste LGBT-financier ter wereld is. Jon Stryker gaf in die periode zelf meer dan $ 30 miljoen aan de stichting via zijn aandelen in Stryker Medical Corporation.

Vertaling: Een medisch bedrijf met een gevestigd belang bij het aanmoedigen van mensen om zich als transgender te identificeren, leidt rechtstreeks geld en bezittingen naar zijn filantropische stichting, zodat de stichting dat aanmoedigen namens haar zal doen, waardoor meer geld en meer klanten (voor het leven) naar dat bedrijf vloeien.

Arcus heeft miljoenen naar andere filantropische organisaties geleid, zoals Tides, Proteus en Borealis. Er is geen manier om na te gaan of deze organisaties Arcus-geld gebruiken om het transgenderisme te normaliseren, maar men zou kunnen veronderstellen dat de zaak die Arcus zo na aan het hart ligt, niet volledig genegeerd wordt.

Samen met de familie Pritzker heeft Arcus honderdduizenden dollars gestuurd naar hogescholen en universiteiten, waaronder Columbia, Yale, Vanderbilt, de Universiteit van Chicago, de Universiteit van Zuid-Californië, de Universiteit van Washington en vele anderen. Arcus beurzen zijn gegaan naar zwarte coalities in de VS en Afrika, Latino organisaties, Indiaanse organisaties, jeugd- en tienerorganisaties, het leger, en Public Broadcasting Radio. Miljoenen zijn gegeven aan lesbische organisaties, ook in Afrika, waarbij het leeuwendeel naar Astrea Foundation gaat voor een speciale focus op haar transfonds. Arcus financiert sportorganisaties zoals Athlete Alley en Youth Can Play. Honderdduizenden zijn naar Planned Parenthood gegaan. Arcus heeft een aanzienlijke subsidie gegeven aan Johanna Olson-Kennedy, een dubieus personage in de transgenderwereld. De stichting heeft gevangenisprojecten en immigratieorganisaties gefinancierd die zich richten op het normaliseren van het transgenderisme bij kinderen. Arcus financiert religieuze organisaties over de hele wereld.

In 2015 heeft Arcus samen met de Novo Foundation, een filantropische NGO die wordt geleid door Peter Buffet, zoon van Warren (geen Jood, maar een meer dan goede vriend van), die het project hielp lanceren met een gift van 90 miljoen dollar, 20 miljoen dollar specifiek gereserveerd voor transgenderzaken. In 2018 financierde Arcus de Council For Global Equality, een coalitie van 30 Amerikaanse groepen die pleiten voor het opnemen van LGBT-kwesties in het buitenlands beleid en het ontwikkelingsbeleid.

Whew. Dit is geen kleine operatie! En elke Arcus-beurs heeft als voorwaarde de medewerking van de ontvanger aan “diversiteits- en inclusiebeleid” – beleid dat, natuurlijk, natuurlijk de bevestiging van gender-identiteit ideologie en transgenderisme omvat.

Veel meer filantropische actoren werken aan de ondersteuning van de transgender- en genderidentiteitsbewegingen, waaronder Tim Gill (geen Jood, maar goede vriend van) en zijn Gill Foundation en George Soros en zijn Open Society Foundation. Net als Martine Rothblatt, Jennifer Pritzker en Jon Stryker, hebben Gill, die zwaar geïnvesteerd is in kunstmatige intelligentie, en Soros, die brede investeringen heeft in Big Pharma, financieel voordeel van de vraag naar veranderde lichamen en hersenen waarvan ze hopen dat het de vrucht is van hun filantropische activiteit.

Het is opvallend dat er zo weinig over dit belangenconflict wordt gesproken. Zelfs de American Psychological Association (APA), de toonaangevende wetenschappelijke en professionele organisatie die de psychologie in de Verenigde Staten vertegenwoordigt, met meer dan 118.000 leden, wordt gefinancierd door Arcus filantropie. In 2005 heeft de APA INET opgericht, om de aangesloten psychologische organisaties te helpen het welzijn van seksuele geaardheid en “gender diverse mensen” te verbeteren. Voorafgaand aan de toevoeging van de genderidentiteit en de komst van Arcus geld, was de APA INET alleen gericht op LGB kwesties. In 2008 heeft de APA de Task Force On Gender Identity and Gender Variance opgericht, en in 2015 ontwikkelde het richtlijnen om psychologen te helpen bij het aanbieden van cultureel competente, ontwikkelingsgeschikte en trans-bevestigende psychologische praktijken met ‘transgender’ en ‘gender-non-conforme ” mensen. Psychologen werden “aangemoedigd” om hun begrip van gender aan te passen, waardoor het scala aan variatie dat als gezond en normatief werd beschouwd, werd uitgebreid.

Is de democratie bestand tegen dergelijke filantropie-gedreven “aanmoediging”? Kan er echte democratie zijn als miljardairs, via het door de belastingbetaler gesubsidieerde vijgenblad van filantropie, zo snel en gemakkelijk de realiteit van biologische seks kunnen ontmantelen door liefdadigheidsinstellingen, politici, onderzoekers en professionele verenigingen te ondermijnen? We staan op het punt om het uit te vinden.

Maak kennis met de Joodse miljardairs die ‘Drag Queen Story Hour’ voor uw kinderen financieren


Gerelateerd:

Joodse speelgoedfabrikant Hasbro haalt pedo-pop uit de handel na protesten

Herinnering aan de eerste seks-operatie in de geschiedenis – Een Duits-Israëlische verzekeringsagent

De Joodse pioniers van de seksuele degeneratie

Transgender boek van Joodse schrijfster voor tieners bevat een verslag van een 6-jarige die orale seks heeft en ‘het lekker vindt’

Magnus Hirschfeld en de homolobby

Amerikaanse marine vernoemt schip naar Joodse homofiele kinderverkrachter

Frank Kameny – Vader van de homorechten-beweging

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here