Ook al is het politieke debat over de Conventie van Istanbul een uniek Pools debat over de conservatieve oriëntatie van de binnenlandse politiek van het land, de kritiek op deze Conventie is meer dan terecht.

Er is zeker een reden waarom tot nu toe slechts 36 van de 47 lidstaten van de Raad van Europa dit verdrag hebben geratificeerd. Landen als Groot-Brittannië, Letland, Litouwen, Tsjechië, Hongarije, Slowakije en Oekraïne behoren tot de landen die geweigerd hebben het verdrag te ondertekenen.

De Conventie van Istanbul is een bijna klassiek voorbeeld van hoe de strijd tegen geweld tegen vrouwen strategisch op de voorgrond wordt geplaatst om een andere agenda te bevorderen, aangezien niemand de hoofdgedachte zou durven tegenspreken. Het venijn zit hem echter in de details – in de kleine lettertjes van het verdrag.

Dergelijke lobby’s met een emotionele inslag worden al lang als strategie gebruikt door internationale organisaties en verdragen om een duidelijke verandering in de definitie van gender te bevorderen. De VN-vrouwen, de politieke arm van de VN, hebben al lang geleden in hun dagelijks werk een nieuwe definitie van het begrip “vrouw” aangenomen en daarmee, naar analogie, een uitbreiding van het recht om de handhaving van de LGBT-rechten te vertegenwoordigen.

Op de website van de VN-vrouwen lees je de pittige formule: “Gendergelijkheid en de afschaffing van geweld tegen alle meisjes en vrouwen, met inbegrip van lesbiennes, biseksuelen, transseksuelen en niet-conformisten”. De voorzitster van UN Women, Phumzile Mlambo-Ngcuka – de schandalige vice-president van Zuid-Afrika van 2005 tot 2008 – verklaarde dat iedereen die campagne voert tegen geweld tegen vrouwen en meisjes de LGBT-gemeenschap niet kan uitsluiten.

De ironie is dat in Zuid-Afrika de kiezers van Phumzile Mlambo-Ngcuka – de zwarte bevolking – extreem vijandig staan tegenover de LGBT-gemeenschap. Het is een van de interne grappen in het “democratische” land dat de grote kloof tussen de ANC-kleptocratie en haar kiezers onthult.

Dit is het grootste probleem van de Istanbul Conventie: Hoewel het positief kan zijn dat regeringen het willen gebruiken om seksuele intimidatie, verkrachting, vrouwelijke genitale verminking, gedwongen abortus, sterilisatie en gedwongen huwelijken te bestrijden, evenals psychologisch en huiselijk geweld tegen vrouwen, waren deze handelingen voorheen ook verboden door nationale en internationale wetten en verdragen.

Waarom zou er dan een nieuw verdrag komen?

In het contract staat bijvoorbeeld ook artikel 3c, waarin een nieuwe definitie van het geslacht voor alle ondertekenaars is opgenomen, waarin banale woorden als “vrouw” of “man” of zelfs alleen het biologische geslacht niet meer voorkomen. In plaats daarvan staat er: “Voor de toepassing van dit verdrag duidt de term “geslacht” op de maatschappelijke rollen, gedragingen, activiteiten en kenmerken die een bepaalde samenleving geschikt acht voor vrouwen en mannen”.

Dit is niet alleen in strijd met de wetenschappelijke bevindingen en de opvattingen van de meerderheid van de wereldbevolking, maar ook met alle andere definities van “geslacht” in de vorige EU-verdragen en nationale grondwetten. Met het verdrag is een voorgeprogrammeerde botsing tussen nationale en Europese wetgeving tot stand gebracht.

Alsof dat nog niet genoeg is, staat in artikel 12.1 ook: “De verdragsluitende partijen nemen de nodige maatregelen om veranderingen in de sociale en culturele gedragspatronen van vrouwen en mannen teweeg te brengen met het doel vooroordelen, gebruiken, tradities en alle andere benaderingen die het idee van minderwaardigheid van vrouwen of op basis van rolverdeling voor vrouwen en mannen kunnen doen ontstaan, uit te bannen”.

Zo heeft de Duitse regering – een van de ondertekenaars – een overeenkomst ondertekend om de “noodzakelijke maatregelen” te nemen om de “vooroordelen” van haar bevolking te veranderen. Welwillende en niet-gewelddadige Duitse mannen – de meerderheid – zullen al snel ontdekken dat hun vroegere opvattingen over gender “fout” en strafbaar waren omdat ze niet meer overeenkomen met de huidige opvattingen over “gelijkheid van mannen en vrouwen”.

In de Engelse vertaling wordt het nog duidelijker gesteld, want er wordt gesproken over “stereotiepe rollen” voor mannen en vrouwen die moeten worden bestreden. Al in 2010 heeft de Raad van Europa in alle ernst geprobeerd de verdere uitbeelding van vrouwen als moeder en huisvrouw in de media in heel Europa te verbieden, omdat deze uitbeelding van vrouwen een voorbeeld zou zijn van “seksistische stereotypen”.

Welke definitie van een vrouw zal daarom als politiek correct en vrij van vooroordelen worden beschouwd?

Volgens dit document moeten alle ideeën over het gezin of het huwelijk worden losgelaten als stereotypen van een binair “gedwongen heteronormatief” wereldbeeld; het zijn vooroordelen en tradities en dus obstakels op de weg naar een allesomvattende gendergelijkheid, de weg naar een genderloze utopie.

Het is duidelijk waarom Polen dit verdrag niet wil ondertekenen. De echte vraag is waarom landen het überhaupt zouden willen ondertekenen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here