Terwijl de American Library Association actief institutionele steun verleent aan de Drag Queen Story Hour programma’s, is de enorme financiering die zij geniet afkomstig van een handvol zeer machtige Joodse activisten en liefdadigheidsinstellingen:

Zeer rijke mensen willen dat mannen in roze pruiken met valse wimpers en glitter in hun baarden die tijd doorbrengen met uw kinderen.

Om erachter te komen waarom Drag Queen Story Hour zo alomtegenwoordig en succesvol is geworden, hoeft u niet verder te kijken dan de rijkelijk gefinancierde non-profit, de American Library Association. Aan de oppervlakte klinkt de ALA als een onschuldige, administratieve overheidsinstelling die toezicht houdt op Amerikaanse openbare bibliotheken. Dit is niet het geval, de ALA is een opportunistisch, agenda gedreven politiek vehikel, dat zich verbergt achter zijn historisch goede reputatie, gebruikt door rijke elites om giftige ideologieën te verspreiden onder de dekmantel van het onderwijs.

Met meer dan 57.000 betalende leden werd de ALA in 1876 opgericht om de openbare geletterdheid te bevorderen via bibliotheken. Binnen 100 jaar na haar nederige en nobele begin werd de vereniging gecorrumpeerd en gebruikt als een middel om asociale agenda’s te promoten. In de jaren dertig van de vorige eeuw begon de ALA onder druk van binnenuit “meer te reageren op kwesties die werden aangedragen door jonge leden die zich bezighielden met kwesties als vrede, segregatie, bibliotheekvakbonden en intellectuele vrijheid”.

Tegen 1969 had de ALA een aantal opmerkelijke, op sociale rechtvaardigheid gerichte suborganisaties gevormd. De in 1969 opgerichte the Social Responsibilities Round Table houdt momenteel toezicht op een aantal taakgroepen, waaronder de ‘Feminist Task Force‘, de ‘International Responsibilities Task Force‘, de ‘Martin Luther King Jr. Holiday Task Force (MLKTF)‘, de ‘The Rainbow Project Task Force‘ en de ‘Task Force on the Environment‘.

Volgens hun website heeft de Social Responsibility Round Table (SRRT) zich ingezet om de American Library Association (ALA) “democratischer” te maken. Hun primaire focus is het bevorderen van sociale verantwoordelijkheid als een kernwaarde in het bibliotheekwezen en ervoor te zorgen dat bibliotheken en bibliothecarissen zich inzetten om sociale problemen in hun gemeenschap te herkennen en op te lossen.

In 1970 richtte de ALA de eerste “LGBT” professionele organisatie op, genaamd de “Task Force on Gay Liberation“, nu bekend als de Gay, Lesbian, Bisexual and Transgender (GLBT) Round Table.

Israël David Fishman, de zoon van een rabbijn, kwam op het idee om het ALA- en bibliotheeksysteem te gebruiken om de “Gay Liberation” te bevorderen, wat in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw ook pedofilie omvatte.

Barbara Gittings werd haar coördinator in 1971. Gedurende deze tijd werd de Task Force on Gay Liberation zeer actief, met drukcampagnes om boeken over de homobevrijdingsbeweging in de Library of Congress te laten herclassificeren van hun oorspronkelijke status HQ 71-471 (“Abnormal Sexual Relations, Including Sexual Crimes”).

De ALA heeft een lange geschiedenis van het opleggen van social engineering en impopulair politiek activisme, en Drag Queen Story Hour is niet anders.

De publieke website van de ALA schetst duidelijk hun officiële steun:

Veel bibliotheken in het hele land zijn gastheer of deelnemer aan Drag Queen Story Hours. Een paar hebben pushback ervaren van enkele leden van hun gemeenschap. Ter ondersteuning van bibliotheken die voor uitdagingen staan, hebben we deze collectie van middelen opgezet. We zullen deze blijven aanvullen en uw bijdragen verwelkomen. ALA, door zijn acties en die van zijn leden, is instrumenteel in het creëren van een meer rechtvaardige, diverse en inclusieve samenleving. Dit omvat een engagement om de marginalisering en ondervertegenwoordiging te bestrijden binnen de gemeenschappen die door de bibliotheken worden bediend, door een beter begrip van de gevolgen van historische uitsluiting.

De website biedt promotiemateriaal en perskits aan lokale bibliothecarissen, evenals een sectie “Toolkit & Best Practices” die manieren schetst voor bibliothecarissen om het lokale verzet af te blazen en te bestrijden met artikelen als “When a Protestor Interrupts Drag Queen Storytime” en “Defend Pride at Your Library”.

Het geld achter dit alles

Groepen die zich verzetten tegen Drag Queen Story Hour ondervinden zo’n nederlaag en hebben vaak het gevoel dat ze hun hoofd tegen een bakstenen muur slaan, vanwege de enorme institutionele steun die Drag Queen Story Hour ontvangt.

Het is belangrijk om te begrijpen dat een zo gerespecteerde en alomtegenwoordige organisatie als de ALA actief institutionele ondersteuning voor het programma biedt, maar de financiering van elders komt.

Drag Queen Story Time als concept is gemaakt door een Judeofiele lesbienne genaamd Michelle Tea (Tomasik) en RADAR Productions of San Francisco. RADAR productions is een Bay Area productiebedrijf waarvan de missie luidt: “RADAR is een Bay Area queer literaire kunstorganisatie die een gemeenschap van queer kunstenaars creëert en ondersteunt door middel van het in opdracht geven, ontwikkelen en presenteren van baanbrekend literair werk”.

RADAR Productions draagt ook bij aan de verspreiding van het programma in het hele land.

RADAR wordt gefinancierd door een aantal organisaties, waaronder The California Arts Council, The San Francisco Public Libraries, The Horizons Foundation, en met name The Walter en Elise Haas Foundation, en The Zellerbach Foundation.

De Walter en Elise Haas Foundation is een Bay Area “filantropie” opgericht door Walter Haas. Walter Haas is de zoon van Joodse Beierse immigranten, die getrouwd zijn met Elise Stern, dochter en nicht van de oprichters van Levi Strauss Jeans. Haas is het meest bekend als de president van Levi Strauss van 1928-1955, hij wordt gecrediteerd voor het redden en laten groeien van het merk. De Walter en Elise Haas Foundation richt hun energie en kapitaal op 5 gebieden, volgens hun website, The Arts, Economic Security, Education, Jewish Life, en Net Safety. Op de site staan prominente artikelen als “How the World Should Be: Jews, Social Justice and GLIDE” van Rabbi Michael Lezak.

The Zellerbach Family Foundation is de andere “filantropische” Bay Area organisatie die RADAR Productions en Drag Queen Story Hour financiert. De Zellerbachs zijn een rijke familie van joodse immigranten die bekend staan om het bezit van een enorm papier- en papierpulpconglomeraat en enorme hout- en landhouderijen iin the Pacific Northwest.

Ze worden gecrediteerd met de uitvinding van de gevouwen papieren handdoek en de enveloppe met ruiten en waren het onderwerp van een antitrustonderzoek in 1958 door het Amerikaanse Ministerie van Justitie. Het Zellerbach-concern heeft veel profijt gehad tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen Europese papierbedrijven niet in staat waren om producten naar de Verenigde Staten te exporteren. Een groot deel van het werkingsbudget van de familie Zellerbach wordt ook besteed aan het stimuleren van massale immigratie en hervestiging van vluchtelingen.

De Zellerbach-stichting heeft tot nu toe meer dan 46 miljoen dollar gedoneerd en zet zich in voor de “opbouw van levendige gemeenschappen” door het ondersteunen van vluchtelingen- en hervestigings-NGO’s zoals The Tahirih Justice Center, die sinds 1997 “meer dan 25.000 moedige individuen hebben gediend die op de vlucht waren voor geweld”. Tahirih Justice Center Executive Director, Morgan Weibel stelt “zonder de kritische steun van de Stichting van de Familie Zellerbach, zou Tahirih niet in staat zijn om zijn noodzakelijke werk ter ondersteuning van immigranten voort te zetten“.

Gemiddelde Amerikanen kijken naar beelden van dragqueens die voorlezen aan kinderen in bibliotheken en begrijpen op een visceraal niveau dat het verkeerd is. Wat ze niet begrijpen is dat dit fenomeen niet ‘gewoon dom’ is, het is niet alleen een toevalstreffer of een bevlieging, het is geen echte, maar misplaatste poging om tolerantie te onderwijzen. Drag Queen Story Hour is gewoon een pijl in de koker van dezelfde rijke, joodse elites die systematisch Amerika overspoelen met vluchtelingen uit de derde wereld, spraak censureren, de grondwet afbreken, die blanke Amerikanen in de media racistisch aanvallen en die de bouwsteen van de westerse beschaving afbreken: de traditionele familie.

Als Joden zich werkelijk zorgen maken over de vermeende toename van het antisemitisme, zou een van de gemakkelijkste manieren om dit te verminderen zijn om hun niet-aflatende steun aan transseksuelen en andere devianten die toegang hebben tot onze kinderen, op te geven.

Van alle mensen zouden de Joden moeten weten welk verwoestend effect seksuele roofdieren hebben op kinderen, aangezien kinderverkrachting een epidemie is in veel Joodse religieuze sekten. Dit verklaart ook waarom pedofilie welig tiert in Joodse gemeenschappen en waarom Israël een mekka is geworden voor internationaal gezochte pedofielen.

Dankzij de krankzinnige geintjes van Sigmund Freud geloven joden ten onrechte dat seksuele ‘bevrijding’ bij kinderen – en trouwens bij alle anderen – gezond is voor de samenleving, terwijl de samenleving in feite volledig uiteenvalt wanneer promiscuïteit de norm wordt.

Drag Queens maken deel uit van het Grote Plan dat de Joden hebben voor het ‘genezen van de wereld’ of ‘Tikkun Olam’; het andere deel overspoelt onze blanke naties met migranten uit de derde wereld. En daarom financieren deze Joodse ‘filantropen’ beide agenda’s.

Meet The Jewish Billionaires Who Are Bankrolling ‘Drag Queen Story Hour’ for Your Children

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here