Toen de geallieerden 74 jaar geleden op D-Day, 6 juni 1944 Europa binnenvielen op punten langs de Normandische kust, waren tien procent van de mannen in Duitse uniformen die ze gevangen namen Russen. Velen behoorden tot de Duitse legerarbeidsbataljons die de kustverdedigingswerken hadden versterkt, maar de meesten waren leden van het Russische Bevrijdingsleger (ROA) onder leiding van Gen. Andrey Vlasov, een voormalige generaal van het Rode Leger die naar de Duitsers was overgelopen.

In wat bekend stond als Operatie Keelhaul door de Britten, die haar architecten waren, zouden de mannen die in Normandië gevangen werden genomen onder de 1,5 miljoen Russische krijgsgevangenen vallen, die in 1945-47 onder dwang werden gedirigeerd richting de Russische communistische heersers om standrechtelijke geëxecuteerd te worden of om naar sovjetslavenarbeiderskampen gebracht te worden.

Het aantal omvatte 500.000 gevangen genomen ROA troepen die hoopten om hun land te bevrijden van de Sovjet-communistische heerschappij. De overige 1 miljoen waren Russen die in Duitse krijgsgevangenen-kampen werden vastgehouden en die bij de overgave van Duitsland in Britse gevangenschap zijn beland.

Voor de Sovjets waren dat net zo hard verraders als de ROA-strijders, want de troepen van het Rode Leger mochten zich niet gevangen laten nemen. Inderdaad, elke soldaat werd bevolen om een kogel te bewaren om zichzelf dood te schieten in plaats van zich over te geven.

Aleksandr Solzjenitsyn noemde Operatie Keelhaul “het laatste geheim” van de Tweede Wereldoorlog. Ik zou het het laatste vuile geheim willen noemen. Veel is nog niet bekend. Veel documenten die er betrekking op hebben blijven geclassificeerd.

De naam zelf was onthullend. Kielhalen, als u niet bekend bent met de term, was een straf die in de 17e eeuw door de Nederlandse marine werd opgelegd aan muiters. Je bindt de muiter vast en haalt hem onder je schip door. Als je het snel genoeg doet verzuipt die niet, en als hij niet langs alle aangroei van het schip getrokken wordt, kleine schelpjes, grote schelpjes, gebroken schelpen, dan eindigt die misschien niet als bloederige stukjes zeegehakt voor de haaien. De kans is niet zo groot. Weinigen overleefden. Kortom, de Britten wisten heel goed dat de dood, of de Goelag Archipel wachtte op de mannen die ze naar de Sovjets stuurden.

Operatie Keelhaul werd niet bedacht door een of andere ondergeschikte pruts-ambtenaar, zoals de meeste ideeën of beleidslijnen in een regering meestal, maar het was de Britse minister van Buitenlandse Zaken Anthony Eden die het voorstelde aan premier Winston Churchill en collega’s van het Oorlogskabinet. Churchill zette zijn handtekening er onder. De volgende premier Harold Macmillan zag toe op de uitvoering ervan.

Wat was de rechtvaardiging? De Sovjet-communistische dictator Joseph Stalin eiste dat de Russen werden uitgeleverd en Groot-Brittannië, net als de VS, hoopte dat de “grote alliantie” (zoals het werd genoemd) tussen Groot-Brittannië, de VS en de USSR na de oorlog zou voortduren. Aan Stalins eis moest worden voldaan, ook al betekende dat dood of slavenarbeid voor de anticommunistische Russen. Zo eenvoudig was het, en ook de reden waarom Operatie Keelhaul doorging toen de socialistische regering van Clement Attlee Churchill en zijn regering verving.

Befehl ist befehl

Natuurlijk moesten de militairen het vuile werk doen. Het siert hen dat veel individuele Britse officieren en gewone soldaten er walging van hadden. Jaren nadat de operatie voorbij was en het nieuws ervan begon uit te sijpelen, betreurden vele gepensioneerde officieren en voormalige soldaten hun deelname toen ze werden geïnterviewd door verslaggevers en filmdocumentaires. Sommigen zeiden dat zij er nachtmerries over hadden dat ze de Russen vee- en vrachtwagens ingeslagen en geknuppeld hadden en ze daarop afgevoerd werden naar het Oosten. Zij volgden orders op.

De geallieerden hingen Duitsers op die hetzelfde pleidooi hielden in Neurenberg. ‘Wij volgden orders op’.

{ingekort}

De Russen waren niet de enige slachtoffers van Operatie Keelhaul. Zo hadden de Britten aan het einde van de Tweede Wereldoorlog 40.000 Kroatische krijgsgevangenen in hun bezit. (Katholiek Kroatië was een onafhankelijke natie tijdens de oorlog en stuurde mannen naar het Oostelijk Front om te vechten tegen het Rode Leger.

Veel van de krijgsgevangenen hadden hun vrouwen en kinderen bij zich. Toen de Kroatische onafhankelijkheid aan het einde van de oorlog werd verpletterd, gaven de Britten ze allemaal door aan het nieuwe Joegoslavische communistische regime van Josip Broz Tito om liquideerd te worden.

Ook de Kozakken hadden hieronder te lijden. Ze waren beroemd om hun vaardigheden als ruiters en hun karakteristieke kledij onder de tsaren, aan wie ze zo loyaal waren dat ze genoten van semi-autonomie in hun historische landen. Net als de ROA-troepen hebben ook zij tijdens de Tweede Wereldoorlog tegen de Sovjets gevochten. Toen Duitsland zich overgaf, trok een groep van hen naar het westen, met de bedoeling hun wapens over te dragen aan de Amerikanen en met anderen die zich onderweg bij hen aansloten. Zij werden geliquideerd, 35.000 man, in de Britse bezettingszone in Zuid-Oostenrijk.

Zij waren onwetend van Operatie Keelhaul, maar veel van de Kozakken begonnen te vermoeden dat er iets mis was toen de Britten 1500 van hun officieren van de rest van hen scheidden en aankondigden dat ze in een ander kamp zouden worden vastgehouden. Een aantal officieren verzette zich. Een Britse majoor ter plekke gaf zijn erewoord dat er geen reden was om zich te verzetten. Een van de bevelhebbers van de Kozakken richtte zich tot de mannen: “Moeten we aan hem twijfelen als een officier van de koning van Engeland zijn erewoord uitspreekt?

Het was een ontmoeting tussen twee soorten mannen in onze moderne tijd, een minderheid die nog steeds een gevoel van eer heeft, en de grote meerderheid voor wie hun eer niet meer telt.

Toen de Kozakkenofficieren in hun aparte kamp vrachtwagens zagen aankomen om hen weg te voeren, wisten ze dat ze werden verraden en begonnen te vechten met hun blote handen. Ze werden met geweerkolven en knuppels genadeloos geslagen, sommige bijna dood. Eenmaal weg begonnen de Britten met het transport naar het oosten van alle resterende, leiderloze Kozakken. Een enkeling wist te ontsnappen naar de omliggende bergen. Nakomelingen en anderen verzamelen zich nu periodiek voor een orthodoxe herdenkingsliturgie op de plaats van de gruwel.

Nu Kroatië weer een onafhankelijke natie is, is er ook een katholieke mis die wordt bijgewoond door landgenoten die zich de perfidie van Groot-Brittannië herinneren. Toen zij enkele weken geleden plaatsvond, waarschuwde een mensenrechtencommissie van de EU dat de aanwezigen een zorgwekkend “fascistisch” element onder de huidige Kroaten vormen. Het is het label dat nu wordt gebruikt voor alle Europeanen die samen met de Duitsers tegen het Rode Leger hebben gevochten, ook al waren ze in veel gevallen even anti-Nazi als anticommunist.

{ingekort}

Bron:

http://catholicism.org/the-last-secret-of-world-war-ii.html


*Dit artikel verscheen oorspronkelijk  juni 26, 2018, op Fenixx

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here