Op 2 september 2018 is het 74 jaar geleden dat het Joodse Morgenthau-plan, dat de vernietiging van Duitsland en haar volk voorhad, in 1944 werd gepresenteerd. Het plan heeft geleid tot miljoenen Duitse doden tussen de jaren 1945-1950.

Het Morgenthau-plan, of het plan voor de behandeling van Duitsland, werd geschreven door twee Joden, Henry Morgenthau, Jr. en Harry Dexter White in de zomer van 1944. Morgenthau hield de post van minister van Financiën in de regering van Roosevelt en Harry Dexter White was deed buitenlandse zaken op het ministerie van Financiën. White was ook een van de belangrijkste architecten van het IMF en de Wereldbank, twee instituten die tot doel hebben de rest van de wereld in eeuwigdurende schuldslavernij te houden. Onder deze link een korte weergave van The Confessions of an Economic Hitman, van John Perkins, die jarenlang een belangrijke rol speelde namens het IMF om landen in schuldslavernij te houden. En de Wereldbank doet wezenlijk niets anders, het zijn allemaal tentakels van het roofbankierskartel.

Henry Morgenthau, Jr. en Harry Dexter White

Hoofddoel van het plan was om Duitsland en de mensen terug te brengen tot een pre-industriële agrarische samenleving. De belangrijkste punten waren als volgt:

  1. Duitslands totale demilitarisering.

  2. Opdeling van Duitsland.

  3. Het Duitse industriële centrum (Rhur-gebied) wordt gesloopt of geannexeerd.

  4. Oorlogsschade, regelmatige betalingen zijn niet vereist. Betaling zal geschieden in de vorm van bijgevoegd grondgebied en in beslag genomen eigendom.

  5. Voor uitgebreide versie zie wikipedia, de weergave hierboven van punt 1t/m4 is ernstig ingekort voor de leesbaarheid.

De Amerikaanse president Franklin D. Roosevelt besloot al snel het plan te steunen. Roosevelt zei tijdens een gesprek met Morgenthau in 1944:

We have got to be tough with Germany and I mean the German people, not just the Nazis. You either have to castrate the German people or you have got to treat them in such a manner so they can’t go on reproducing people who want to continue the way they have in the past.

Het plan kreeg te maken met harde tegenstand in de eigen regering van Roosevelt. Oorlogsminister Henry L Stimson merkte op dat hij ‘nog geen man had ontmoet die niet van streek was door de houding van de Financiën. Semitisme is gek op wraak en het is de basis voor een nieuwe oorlog met de komende generatie”. 

De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Cordell Hull was zo van streek door het plan dat hij om ontslag verzocht. Hull voorspelde dat het enige dat van Duitsland over zou blijven, landbouwgrond was, en dat slechts 60% van de bevolking de aarde zou kunnen gebruiken, de overige 40% zou sterven.

Prime_Minister’s_Reception_at_the_Chateau_Frontenac_during_the_Octagon_Conference. Wikimedia. The Second Quebec Conference (codenamed “OCTAGON”) was a high-level military conference held during World War II by the British and American governments. The conference was held in Quebec City, September 12 – September 16, 1944, and was the second conference to be held in Quebec, after “QUADRANT” in August 1943. The chief representatives were Winston Churchill, Franklin D. Roosevelt and the Combined Chiefs of Staff.
Agreements were reached on the following topics: Allied occupation zones in defeated Germany, the Morgenthau Plan to demilitarize Germany, continued U.S. Lend-Lease aid to Britain, and the role of the Royal Navy in the war against Japan. Based on the Hyde Park Aide-Mémoire, they made plans to drop the atomic bomb to Japan.

Ondanks de oppositie besloot de president dat het plan zou worden uitgevoerd. Op 16 september 1944 hielden de regering van de Verenigde Staten en Engeland een bijeenkomst in Quebec City, Canada. Het doel van de bijeenkomst was om overeenstemming te bereiken over hoe Duitsland moet worden behandeld na het einde van de oorlog. Roosevelt, en Morgenthau als enige minister, (veel andere ministers waren kritisch over het plan) waren er om hun Britse collega’s te overtuigen om het plan van Morgenthau goed te keuren.

Winston Churchill was aanvankelijk terughoudend om met het plan in te stemmen. Hij beschouwde het plan als een buitensporige financiële last voor Groot-Brittannië als het werd uitgevoerd. Wat vreemd is omdat het plan mede bedoeld was om het door de oorlog failliete Groot-Brittanië er weer bovenop te krijgen.

Motivations for plan included general resentment against the entire German people without regard to individual guilt, to permanently destroy Germany as a major power, and to economically help Britain which was bankrupt due to the war.

Lindemann_Frederick

Churchill’s raadsman Frederick Lindemann, een in Duitsland geboren Jood, was echter een groot voorstander van het plan van Morgenthau. Lindemann werd beschreven als “bezeten van een ??bijna pathologische haat en een middeleeuws wraakverzoek tegen het nationaal-socialistische Duitsland”. Frederick Lindemann overtuigde Churchill snel om het plan goed te keuren. Het document dat werd ondertekend had de kop: “Dit programma om de oorlogsindustrie in Rhur en Saar te elimineren kijkt er naar uit om van Duitsland een hoofdzakelijk eengemaakte landbouwmaatschappij te maken”.

Kort na ondertekening van het plan, werd het document gelekt naar de pers. De Duitse regering gebruikte de gelekte documenten om de vechtlust van de troepen te versterken. Joseph Goebbels merkte op: “De Jood Morgenthau wil van Duitsland één grote aardappel maken”. De Duitse krant Völkischer Beobachter schreef: “Roosevelt en Churchill zijn Joods moord plan overeengekomen!” De Duitse wil om te vechten aan het westelijk front kreeg een belangrijke impuls.

Vanwege het plan kregen Churchill en Roosevelt zware kritiek in hun respectieve Parlementen. De Amerikaanse kritiek was zo heftig dat Roosevelt ontkende dat hij zoiets accepteerde. Vanwege de hardnekkige thuisgevoeligheid voelde men zich gedwongen om het plan officieel te schrappen.

In plaats daarvan werd een alternatief plan genomen. Om het plan beter geheim te houden, werd de planning op het Amerikaanse militaire hoofdkantoor gedaan. Het nieuwe plan werd Joint Chiefs of Staff Directive 1067 (JCS 1067) genoemd. De richtlijn was grotendeels hetzelfde als die van Morgenthau.

The revisionist Anthony Kubek has written that “Although President Roosevelt and Prime Minister Churchill eventually recognized the folly of what they had approved at Quebec, Morgenthau, White, and the Treasury staff saw to it that the spirit and substance of their plan prevailed in official policy as it was finally mirrored in the punitive directive known as JCS 1067. In a very definite way JCS 1067 determined the main lines of U.S. policy in Germany for fully two years after the surrender. Beginning in the fall of 1945, to be sure, a new drift in American policy was evident, and it eventually led to the formal repudiation of the directive in July of 1947. Until it was officially revoked, however, the lower administrative echelons had to enforce its harsh provisions. […]

Op 10 mei 1945, kort na de Duitse overgave, schreef de opvolger van Roosevelt, Harry S Truman, onder de geheime richtlijn : ‘De richtlijn volgde grotendeels het Morgenthauplan‘. Na ondertekening van de JCS 1067 wordt gezegd dat Morgenthau zijn personeel geïnformeerd zou hebben dat dit een grote dag was voor ‘Finaciën’ en dat hij hoopte dat niemand “het zou herkennen als het Morgenthau-plan”. Kort nadat Harry Truman het Amerikaanse presidentschap won, nam Morgenthau afscheid. Zijn politiek advies was niet langer gewenst. Henry Morgenthau, Jr. bracht de rest van zijn leven door met werken aan Joodse organisaties. Hij werd ook een economisch adviseur van de nieuw gevormde staat Israël.

Jaarboek van Eisenhower aan West Point. Let wel, ondanks dat zijn klasgenootjes hem kennelijk omschreven als ‘the terrible Jew’, is daar geen overtuigend bewijs voor. De afbeelding dient dan ook slechts ter illustratie en is niet bedoeld om iets te suggereren.

Tijdens vergaderingen met generaal Dwight Eisenhower had Morgenthau gelobbyd voor zijn mening over hoe Duitsland zou worden behandeld. In Eisenhower vond Morgenthau een gelijke in zijn Duitse haat. Eisenhower’s verklaring over Duitsland bevestigt dit:

Het Duitse volk mag niet ontsnappen aan een persoonlijke schuld. Het vermogen van Duitsland om oorlog te voeren moet volledig worden uitgesloten. Sommige groepen mensen moeten in het bijzonder gestraft worden. De Duitse generale staf moet volledig worden uitgeschakeld. Alle documentatie moet worden vernietigd en personen moeten worden gescheiden, zodat ze niet als een hulpmiddel kunnen fungeren.

Na de capitulatie van Duitsland werd JCS 1067 toegepast op de Amerikaanse bezettingszone. Onder leiding van de Joodse kolonel Bernard Bernstein stuurde Morgenthau een groot aantal ‘adviseurs’ naar de Occupation Authority. Deze werden “Morgenthaus Boys” genoemd . Deze adviseurs hadden de taak ervoor te zorgen dat JCS 1067 zo strikt mogelijk werd gevolgd. De richtlijn duurde tot 1947. Bij de invoering van de nieuwe bezettingsrichtlijn vroegen “Morgenthaus-jongens” voor een groot deel van het ontslag. Als een definitief afscheid van het land dat ze zo haatten, zag je een totale vernietiging van het oude Duitse banksysteem.

De crisissituatie van de burgerbevolking na de overlevering werd vele malen verergerd door de draconische regels die in de richtlijn waren vastgelegd. Er was een volledig importverbod van toepassing. Zo konden grote delen van de Nederlandse voedselproductie naar het afval worden gestuurd omdat de export naar Duitsland niet kon worden geëxporteerd. Grote hoeveelheden voedselpakketten werden door het Rode Kruis verzameld om aan de behoeftige burgerbevolking te worden gegeven. De pakketten zijn niet vrijgegeven, maar zijn teruggestuurd naar de afzender en zijn daar vastgelopen.

Een ander deel van het plan was de herbenoeming van de Duitse krijgsgevangenen naar “ontwapende vijandelijke strijdkrachten”. Hiermee zou de bezettende autoriteit van Eisenhower kunnen ontsnappen aan de regels voor krijgsgevangenen in de Geneefse Conventie. De Canadese auteur James Bacque beweert in zijn boek Other Losses dat tot 1 miljoen Duitse soldaten op deze manier opzettelijk uitgehongerd zijn in Amerikaanse kampen.
Journalist Peter Worthington op de krant Ottawa Sun, onderzocht de verklaringen van de auteur en schreef een artikel over de kwestie:

… het is moeilijk om te ontsnappen aan de conclusies dat Dwight Eisenhower een oorlogsmisdadiger van epische proporties was. Zijn (DEF) beleid nam het leven van meer Duitsers in vredestijd dan tijdens in de West-Europese oorlogsscene.

Jarenlang hebben we de de Russen de schuld gegeven van 1,7 miljoen vermiste Duitse krijgsgevangenen. Tot nu toe heeft iemand diep genoeg gegraven … De auteur heeft getuigen en overlevenden geïnterviewd ….

Wij hebben hier een artikel staan over die zogenaamde RheinWiesenlager en we zijn er nog niet mee klaar. Wat we in dat artikel bijvoorbeeld niet vermelden is dat Duitse krijgsgevangen ingezet werden als dwangarbeiders, zoals ook voorgesteld in het Morgenthau plan en zoals te lezen in de Wikipedia link hierboven onder de punten 1t/m4. Ze werden onder andere ingezet om mijnenvelden te ruimen. Hoe dat verliep kun je je iets bij voorstellen.

Tijdens de conferentie van Potsdam, in de zomer van 1945, beslisten de overwinnaars uiteindelijk hoe Duitsland zou worden geliquideerd. Veel van het originele plan van Morgenthau werd hier in gerealiseerd.

Meer dan negen miljoen Duitsers overleden als gevolg van het geallieerde opzettelijke honger- en verdrijvingsbeleid na de oorlog – een kwart van het land werd geannexeerd en ongeveer 15 miljoen mensen raakten ontheemd in de grootste etnische zuivering die de mensheid heeft ervaren. Meer dan twee miljoen van dezen, veel vrouwen en kinderen, stierven langs de wegen of in concentratiekampen in Polen en elders. Westerse regeringen ontkennen nog steeds dat deze mensen stierven in een vooraf geplande holocaust.


*Dit artikel verscheen oorspronkelijk september 4, 2018, op Fenixx

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here